«Εκφάνσεις του άλλου στην ψυχανάλυση»

Προλεγόμενα: Κοινωνικός δεσμός και ψυχαναλυτική πραγματικότητα στην Ελλάδα

Εισαγωγικά: Αναλυτικό πεδίο και άλλος. Κλινικό παράδειγμα
 

1α. Το ασυνείδητο ως άλλος ψυχικός τόπος στον Freud:

     - μέσα από την ανακάλυψη της μεταβίβασης

      - μέσα από την προσέγγιση του ονείρου. Όνειρο και μεταβίβαση
1β. Αναφορές του ψυχικού οργάνου στο:
      - Σχεδίασμα μιας επιστημονικής ψυχολογίας
      - Κεφάλαιο VII της Ερμηνείας των ονείρων
      - Πέραν της αρχής της ευχαρίστησης
1γ. Όριο της φροϋδικής κατασκευής: ειδική δράση και άλλος

2. Εαυτός (Self) και άλλος

     - Θέση του Συμβολικού στην  Klein
      - Συγκρότηση του ψυχικού αντικειμένου και φαντασιακό στον Winnicott
 

3α. Lacan: φαντασιακός ή εικονικός άλλος;
3β. Πεπρωμένα του Άλλου και λακανικό ασυνείδητο

4. Dolto: Ασυνείδητη εικόνα σώματος – ο άλλος εν εαυτώ

5. Άλλος και  μη-ειπωμένο: η κατασκευή της Michèle Montrelay.
     Ζητήματα σχετικά με τη μεταβίβαση και την αντιμεταβίβαση

 

Βιβλιογραφικές αναφορές του πρώτου σεμιναρίου:

1. S. Freud και J. Breuer, Etudes sur l’hystérie, εκδόσεις PUF, σσ. 205-247.
2. S. Freud, La naissance de la psychanalyse, εκδόσεις PUF.
3. S. Freud, Les cinq psychanalyses, «Dora», εκδόσεις PUF.
4. O. Mannoni, Freud, εκδόσεις Seuil, σσ. 37-39, 52-63 (ελλ. έκδοση: Φρόυντ, εκδόσεις Εστία).

 

 

 

Newsletter

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • Ζωρζ Μπατάιγ: ένας μυστικιστής του σύγχρονου πνεύματος, που δεν αποβλέπει όμως σε καμία σωτηρία, ένας θεολόγος χωρίς Θεό, ένας φιλόσοφος που μισεί τον λόγο και την επιχειρηματολογία των λογικών συλλογισμών, ένας εραστής της έκστασης, που δεν διστάζει όμως να περάσει μέσα από την οδύνη για να ταλαντευθεί στα κράσπεδα της αβύσσου. (…)
  • O σλοβένος φιλόσοφος SlavojŽižek χρησιμοποιώντας εργαλεία και αντλώντας έμπνευση από ποικίλα πεδία της θεωρίας και της πράξης –από τη μαρξιστική θεωρία και τη λακανική ψυχανάλυση μέχρι τον κινηματογράφο, τη μουσική και τα προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης– (…)
  • Oγάλλος φιλόσοφος JacquesDerrida έγινε διάσημος κατά την περίοδο της ακμής του «δομισμού», όταν μέσω της μεθόδου της αποδόμησης εγκαινίασε ό,τι θα έμενε γνωστό ως «μεταδομισμός». Η αποδομητική ανάγνωση του Derrida και η κριτική του σκέψη μέσα από τη χρήση εννοιών, όπως «διαφωρά», «ίχνος», «φαλλογοκεντρισμός» κ.λπ. (…)