Η κληρονομιά του Δημήτρη Πικιώνη

Την Παρασκευή 30/11/2018 θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα της Αντιπροσωπείας του ΤΕΕ/ΤΑΚ η παρουσίαση του συλλογικού τόμου “Συν- ηχήσεις με το Δημήτρη Πικιώνη” σε επιμέλεια του συναδέλφου αρχιτέκτονα Νίκου Σκουτέλη.

“Ο Πικιώνης κατά καιρούς επιστρέφει, πιο πολύ με τον λόγο του, στη συνέχεια με τα σκίτσα του, τέλος με τις κατά καιρούς φωτογραφίσεις των διαδρομών προς την Ακρόπολη […] επειδή η αναζήτηση αυθεντικών φωνών, εξαίρετων σχεδίων και συγκροτημένων χώρων αποτελεί ζητούμενο όχι μόνο εντός, αλλά και εκτός των συνόρων μας.”

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Παύλος Λέφας, Αρχιτέκτονας, Καθηγητής στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων Μηχανικών, Πανεπιστήμιο Πατρών,
Αλέξιος Τζομπανάκης, Αρχιτέκτονας, Επίκουρος Καθηγητής, Σχολή Αρχιτεκτόνων, Πολυτεχνείο Κρήτης

καθώς και ο επιμελητής της έκδοσης
Νίκος Σκουτέλης, Αρχιτέκτονας, Αναπληρωτής Καθηγητής, Σχολή Αρχιτεκτόνων,Πολυτεχνείο Κρήτης

Η Σχολή Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του Πολυτεχνείου Κρήτης με την ευκαιρία της έκδοσης του συλλογικού τόμου σχετικά με την κληρονομιά του Δημήτρη Πικιώνη, από τις εκδόσεις Πλέθρον, μεταφέρει στο ΤΕΕ/ΤΑΚ μέρος της έκθεσης αρχιτεκτονικού έργου με τίτλο:“Η κληρονομιά του Δημήτρη Πικιώνη” που έγινε στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου στα Χανιά το Νοέμβριο του 2017.

 

Δείτε επίσης

Newsletter

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • Στο συμβολικό κατώφλι του τέλους του 20ού αιώνα, μέσα από την επίγευση και τη μελαγχολία ενός οργίου που άφησαν πίσω τους οι ποικιλώνυμες επαναστάσεις, οι επιτεύξεις της τεχνικής και της γενετικής, η έκρηξη της πληροφορικής και το απρόβλεπτο των οικονομικών διακυμάνσεων, απαιτείται μια εξήγηση για τη φύση των ακραίων φαινομένων: (…)
  • Ό,τι έγινε γνωστό ως η τρίτομη Ιστορία της σεξουαλικότητας (Η βούληση για γνώση, Η χρήση των ηδονών, Η επιμέλεια εαυτού) έθετε ένα λιτό και σαφές ερώτημα στοχεύοντας στην καρδιά της υποκειμενικότητας εντός του δυτικού πολιτισμού: «με ποιον τρόπο, κατά τη διάρκεια των αιώνων, (…)
  • Ζούμε σε έναν πνευματικό πολιτισμό και βιώνουμε μια κοινή εμπειρία, όπου τα σημεία έπαψαν να κρύβουν κάτι και σημαίνουν απλώς ότι δεν υπάρχει τίποτα πίσω τους: κανένας Θεός, καμιά ιδεολογία, καμιά έγκυρη και έσχατη κρίση, μόνο η προσομοίωση του πραγματικού και η αέναη επαναφορά της. (…)