Από τον ίδιο συγγραφέα

  • «[…] Με ρώτησε ‘πώς έτσι και ήξερα τόσα πολλά για την κόλαση, χωρίς να έχω βρεθεί εκεί ποτέ’. Είπα ‘ο Ντάντε μ’ έχει πληροφορήσει για τους ήρωές της. Και ο Γκαίτε άνοιξε το δρόμο. Ο Πασκάλ τη θρήνησε. Και ο καλός μελαγχολικός ποιητής Γουίτμαν την περιέγραψε, ο Μέλβιλ την έκανε ποίημα, και οι φίλοι μου κουβεντιάζουν γι’ αυτήν τη νύχτα’. (…)

Στην ίδια εκδοτική σειρά

  • Για πάνω από τρεις δεκαετίες κι ενώ η παγκόσμια φήμη του συγγραφέα της μεγάλωνε, η Αδερφή παρέμενε ανέκδοτη, γιατί περιγράφει με ειλικρίνεια τον πόθο του ομοφυλόφιλου. Τοποθετημένη στο διεφθαρμένο και φασματικό Μέξικο Σίτυ της δεκαετίας του ’40, η Αδερφή είναι η ιστορία του Γουίλλιαμ Λη, που υποφέρει γιατί προσπαθεί να ξεκόψει από την πρέζα (…)
  • Οι Τρεις Ιστορίες είναι το τελευταίο τελειωμένο έργο του Φλωμπέρ. Kυκλοφόρησε το 1877, τρία μόλις χρόνια πριν τον θάνατό του. Κανένα έργο του, μέχρι τότε, δεν κλείνει τόση δροσιά, αλλά και τόση σοφή, κρυφή δουλειά. Οι Ιστορίες του έχουν απορρίψει την παλιά φανερή αναζήτηση του εντυπωσιασμού. Κυλούν αβίαστα, ο αναγνώστης δεν νιώθει κανένα χέρι να τον καθοδηγεί. (…)

Newsletter

Blog

  • Ο Φουκό, οι Πατέρες και το σεξ

    Η πρόσφατη έκδοση στα γαλλικά του τελευταίου τόμου της «Ιστορίας της σεξουαλικότητας» υπήρξε το εκδοτικό γεγονός του 2018   Το εξώφυλλο είναι απέριττο, λευκό, στο πρότυπο της σειράς Bibliothéque des Histoires των εκδόσεων Gallimard. Το εσωτερικό περιορίζεται στα απαραίτητα, δεν υπάρχει εισαγωγή, περίληψη ή συμπέρασμα. Υφολογικά απουσιάζουν τα λεκτικά πυροτεχνήματα, οι (…)
  • Theatrum philosοphicum

    Με την ευαισθησία της Ιωάννας Μακρή στη «Φαίδρα» της αυτόχειρος Μαρίνας Τσβετάγιεβα -που είδα στο Θέατρο «Σημείο»- να κοντράρει την αναισθησία της Ράνιας Αντωνοπούλου στο Σημείο Μηδέν της Νέας Υόρκης, σκέφτηκα πως πριν διαγνώσω κατάθλιψη στον εαυτό μου, θα έπρεπε να βεβαιωθώ πως δεν περιστοιχίζομαι από παχύδερμα. Σκέφτηκα, επίσης, πως για να μην καταρρεύσω χρειάζομαι μια κοινότητα (…)

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • […] Η υπερβολή όμως μπορεί να έχει πολλές όψεις και να προκαλεί μέσα μας διαφορετικές αντιδράσεις. Λ.χ. στη «Διαβολιάδα», στην αρχή μένουμε έκπληκτοι από τις μεταμορφώσεις του αποθηκάριου Σκελέερ την έκπληξη διαδέχεται γρήγορα ή αμηχανία, για να παραχωρήσει κι αυτή τη θέση της σ’ ένα άγχος που διογκώνεται ολοένα και περισσότερο (…)
  • Η φιλοσοφία του Νίτσε έχει μεγάλη πολεμική σημασία. Αποτελεί μία απόλυτη αντι-διαλεκτική, στοχεύει να καταγγείλει όλους τους φενακισμούς που βρίσκουν στη διαλεκτική ένα ύστατο καταφύγιο. (…)
  • Με βαθιά ανθρωπολογική εμβρίθεια και σφριγηλή λογοτεχνική χάρη το βιβλίο αυτό ήρθε να ταράξει, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, τις αντιλήψεις μας για τη συγκρότηση της πρωτόγονης, αλλά και της ανθρώπινης κοινωνίας γενικότερα. (…)