Από τον ίδιο συγγραφέα

  • «[…] Με ρώτησε ‘πώς έτσι και ήξερα τόσα πολλά για την κόλαση, χωρίς να έχω βρεθεί εκεί ποτέ’. Είπα ‘ο Ντάντε μ’ έχει πληροφορήσει για τους ήρωές της. Και ο Γκαίτε άνοιξε το δρόμο. Ο Πασκάλ τη θρήνησε. Και ο καλός μελαγχολικός ποιητής Γουίτμαν την περιέγραψε, ο Μέλβιλ την έκανε ποίημα, και οι φίλοι μου κουβεντιάζουν γι’ αυτήν τη νύχτα’. (…)

Στην ίδια εκδοτική σειρά

  • Για πάνω από τρεις δεκαετίες κι ενώ η παγκόσμια φήμη του συγγραφέα της μεγάλωνε, η Αδερφή παρέμενε ανέκδοτη, γιατί περιγράφει με ειλικρίνεια τον πόθο του ομοφυλόφιλου. Τοποθετημένη στο διεφθαρμένο και φασματικό Μέξικο Σίτυ της δεκαετίας του ’40, η Αδερφή είναι η ιστορία του Γουίλλιαμ Λη, που υποφέρει γιατί προσπαθεί να ξεκόψει από την πρέζα (…)
  • Οι Τρεις Ιστορίες είναι το τελευταίο τελειωμένο έργο του Φλωμπέρ. Kυκλοφόρησε το 1877, τρία μόλις χρόνια πριν τον θάνατό του. Κανένα έργο του, μέχρι τότε, δεν κλείνει τόση δροσιά, αλλά και τόση σοφή, κρυφή δουλειά. Οι Ιστορίες του έχουν απορρίψει την παλιά φανερή αναζήτηση του εντυπωσιασμού. Κυλούν αβίαστα, ο αναγνώστης δεν νιώθει κανένα χέρι να τον καθοδηγεί. (…)

Newsletter

Blog

  • Το ανορθόδοξο βλέμμα στη μόδα ενός ιμπρεσιονιστή

    O Γκέοργκ Ζίμελ (Friedrich Eduard Georg Simmel, γενν. 1858) θεωρείται, μαζί με τον Μαξ Βέμπερ και τον Εμίλ Ντιρκάιμ, ένας εκ των θεμελιωτών της επιστήμης της κοινωνιολογίας.   Ωστόσο, σε αντιπαραβολή με αυτούς, χαρακτηρίζεται λιγότερο συστηματικός και μεθοδικός,  καθώς –όπως του καταλογίζουν πολλοί από τους μελετητές του, αν και όχι όλοι– δεν συγκρότησε μια μεγάλη (…)
  • Βιοπολιτική της σάρκας

    ΤΗΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ ΜΑΚΗ   MICHAEL FOUCAULT, Ιστορία της σεξουαλικότητας, 4. Οι ομολογίες της σάρκας, Μετάφραση: Θανάσης Λάγιος, εκδόσεις Πλέθρον, σελ. 546   «Αυτή η διάλεκτος προκαλεί ανησυχία με τη δισημία της: κάθε ισχυρισμός μπορεί κάλλιστα να σημαίνει το αντίθετό του… Οι ομιλούντες αυτή τη γλώσσα καταφεύγουν σε κάθε είδους πληροφορίες· είναι ειδικοί (…)

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • Ό,τι έγινε γνωστό ως η τρίτομη Ιστορία της σεξουαλικότητας (Η βούληση για γνώση, Η χρήση των ηδονών, Η επιμέλεια εαυτού) έθετε ένα λιτό και σαφές ερώτημα στοχεύοντας στην καρδιά της υποκειμενικότητας εντός του δυτικού πολιτισμού: «με ποιον τρόπο, κατά τη διάρκεια των αιώνων, (…)
  • Ζούμε σε έναν πνευματικό πολιτισμό και βιώνουμε μια κοινή εμπειρία, όπου τα σημεία έπαψαν να κρύβουν κάτι και σημαίνουν απλώς ότι δεν υπάρχει τίποτα πίσω τους: κανένας Θεός, καμιά ιδεολογία, καμιά έγκυρη και έσχατη κρίση, μόνο η προσομοίωση του πραγματικού και η αέναη επαναφορά της. (…)
  • Ο τίτλος του τόμου αυτού –από το φερώνυμο δοκίμιο που περιέχει– δεν παραπέμπει σε μια ουμανιστικής εμπνεύσεως ψυχοπαιδαγωγική ούτε σε μια καταγγελία της κακοποίησης των παιδιών. Για τη φροϋδική αντίληψη, απεναντίας, το ξύλο μέσα στη διανθρώπινη συνάντηση γίνεται ένα μέσο για να κυλήσει η τριχοειδής ροή της επιθυμίας. (…)