Από τον ίδιο συγγραφέα

  • (…) Γράφω για να διαφυλάξω. Αλλά η διαφύλαξη δεν είναι μία αρχειοθέτηση στεγνή και πεθαμένη. Κατά βάθος πρόκειται για ατέρμονες μνήμες, μνήμες χωρίς όρια που δε θα αποτελούσαν αναγκαστικά ένα φιλοσοφικό ή λογοτεχνικό έργο, αλλά απλά μία μεγάλη επανάληψη. Αυτό που θαυμάζω στους φιλοσόφους, αυτό που με ενδιαφέρει περισσότερο από ό,τι σε άλλους τελικά (…)

Στην ίδια εκδοτική σειρά

  • Ωστόσο, ας μη γελιόμαστε: όλος ο Μοντεσκιέ δεν είναι το αξιοπερίεργο του αντικειμένου του, αλλά η κατανόησή του. Ήθελε μόνο να καταλάβει. Έχουμε κάποιες εικόνες γι’ αυτόν που προδίδουν την προσπάθειά του και την περηφάνεια του. Εισχωρούσε στην ατελείωτη μάζα των τεκμηριών και των κειμένων, στην τεράστια κληρονομιά των ιστοριών, (…)
  • Tο παρόν βιβλίο του γάλλου φιλοσόφου Ετιέν Μπαλιμπάρ περιλαμβάνει δύο εκτενή άρθρα, εκ των οποίων το πρώτο αφορά την πολιτική φιλοσοφία του Σπινόζα και το δεύτερο τη θεωρητική σχέση του Φουκώ με τον Μαρξ. Εκ πρώτης όψεως, τα δύο κείμενα δεν σχετίζονται άμεσα, ωστόσο έχουν μεγάλη συνάφεια ως προς τη στόχευσή τους. (…)
  •  
  • σελίδα 1 / 34
  • ››

Newsletter

Blog

  • Μισέλ Φουκό: Ο τέταρτος τόμος της «Ιστορίας της Σεξουαλικότητας, Οι ομολογίες της σάρκας» εκδίδεται στα ελληνικά

    Τριάντα πέντε χρόνια μετά τον θάνατο του Γάλλου θεωρητικού έρχεται επιτέλους στο φως το εμβληματικό δοκίμιο. Ζωντανή στην απαρχή της αλλά και δύσκολη στα συμπεράσματά της, η σκέψη του σπουδαίου Γάλλου στοχαστή προβληματοποιεί ακόμα και σήμερα όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα και σίγουρα.        Ο Μισέλ Φουκό, ο Γάλλος θεωρητικός που πολέμησε την ευκολία των (…)
  • Ο ρακοσυλλέκτης της μεσαίας τάξης

    Ο Ζίγκφριντ Κρακάουερ, ο «περίεργος ρεαλιστής», όπως τον είχε αποκαλέσει ο Αντόρνο (ο οποίος δεν παρέλειπε επίσης να τον κατονομάζει ως τον πραγματικό δάσκαλό του στον Καντ), είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στην ευρύτερη παράδοση του δυτικού μαρξισμού. Αρχιτέκτονας, φιλόσοφος και κοινωνιολόγος, γνωστότερος όμως ως θεωρητικός του κινηματογράφου (από τα χρόνια της ωριμότητάς του στην (…)

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • Στο συμβολικό κατώφλι του τέλους του 20ού αιώνα, μέσα από την επίγευση και τη μελαγχολία ενός οργίου που άφησαν πίσω τους οι ποικιλώνυμες επαναστάσεις, οι επιτεύξεις της τεχνικής και της γενετικής, η έκρηξη της πληροφορικής και το απρόβλεπτο των οικονομικών διακυμάνσεων, απαιτείται μια εξήγηση για τη φύση των ακραίων φαινομένων: (…)
  • Ό,τι έγινε γνωστό ως η τρίτομη Ιστορία της σεξουαλικότητας (Η βούληση για γνώση, Η χρήση των ηδονών, Η επιμέλεια εαυτού) έθετε ένα λιτό και σαφές ερώτημα στοχεύοντας στην καρδιά της υποκειμενικότητας εντός του δυτικού πολιτισμού: «με ποιον τρόπο, κατά τη διάρκεια των αιώνων, (…)
  • Ζούμε σε έναν πνευματικό πολιτισμό και βιώνουμε μια κοινή εμπειρία, όπου τα σημεία έπαψαν να κρύβουν κάτι και σημαίνουν απλώς ότι δεν υπάρχει τίποτα πίσω τους: κανένας Θεός, καμιά ιδεολογία, καμιά έγκυρη και έσχατη κρίση, μόνο η προσομοίωση του πραγματικού και η αέναη επαναφορά της. (…)