Στην ίδια εκδοτική σειρά

  • Σ’ αυτή την πλήρως αναθεωρημένη έκδοση του επιτυχημένου του βιβλίου, ο Πωλ Τόμπσον καθορίζει τους σκοπούς της προφορικής ιστορίας μέσω του ίδιου της του παρελθόντος και αποτιμά τα πρόσφατα επιτεύγματα αυτού του διεθνούς κινήματος. Αμφισβητεί μύθους της παραδοσιακής ιστορικής έρευνας και μελετά τη χρήση των προφορικών πηγών από τον ιστορικό. (…)
  • Η Ελλάδα αντιμετωπίζει σήμερα μια κρίση στην εξωτερική της πολιτική που θυμίζει έντονα τη μεσοπολεμική περίοδο. Η υποβάθμιση της στρατηγικής της σημασίας μετά το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, στερούσε τότε την Ελλάδα από το ενδιαφέρον των παλαιών προστατών-συμμάχων της και την εξέθετε αβοήθητη στη βουλιμία της ανερχόμενης τοπικής δύναμης –της Ιταλίας. (…)

Newsletter

Blog

  • Το ανορθόδοξο βλέμμα στη μόδα ενός ιμπρεσιονιστή

    O Γκέοργκ Ζίμελ (Friedrich Eduard Georg Simmel, γενν. 1858) θεωρείται, μαζί με τον Μαξ Βέμπερ και τον Εμίλ Ντιρκάιμ, ένας εκ των θεμελιωτών της επιστήμης της κοινωνιολογίας.   Ωστόσο, σε αντιπαραβολή με αυτούς, χαρακτηρίζεται λιγότερο συστηματικός και μεθοδικός,  καθώς –όπως του καταλογίζουν πολλοί από τους μελετητές του, αν και όχι όλοι– δεν συγκρότησε μια μεγάλη (…)
  • Βιοπολιτική της σάρκας

    ΤΗΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ ΜΑΚΗ   MICHAEL FOUCAULT, Ιστορία της σεξουαλικότητας, 4. Οι ομολογίες της σάρκας, Μετάφραση: Θανάσης Λάγιος, εκδόσεις Πλέθρον, σελ. 546   «Αυτή η διάλεκτος προκαλεί ανησυχία με τη δισημία της: κάθε ισχυρισμός μπορεί κάλλιστα να σημαίνει το αντίθετό του… Οι ομιλούντες αυτή τη γλώσσα καταφεύγουν σε κάθε είδους πληροφορίες· είναι ειδικοί (…)

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • Ό,τι έγινε γνωστό ως η τρίτομη Ιστορία της σεξουαλικότητας (Η βούληση για γνώση, Η χρήση των ηδονών, Η επιμέλεια εαυτού) έθετε ένα λιτό και σαφές ερώτημα στοχεύοντας στην καρδιά της υποκειμενικότητας εντός του δυτικού πολιτισμού: «με ποιον τρόπο, κατά τη διάρκεια των αιώνων, (…)
  • Ζούμε σε έναν πνευματικό πολιτισμό και βιώνουμε μια κοινή εμπειρία, όπου τα σημεία έπαψαν να κρύβουν κάτι και σημαίνουν απλώς ότι δεν υπάρχει τίποτα πίσω τους: κανένας Θεός, καμιά ιδεολογία, καμιά έγκυρη και έσχατη κρίση, μόνο η προσομοίωση του πραγματικού και η αέναη επαναφορά της. (…)
  • Ο τίτλος του τόμου αυτού –από το φερώνυμο δοκίμιο που περιέχει– δεν παραπέμπει σε μια ουμανιστικής εμπνεύσεως ψυχοπαιδαγωγική ούτε σε μια καταγγελία της κακοποίησης των παιδιών. Για τη φροϋδική αντίληψη, απεναντίας, το ξύλο μέσα στη διανθρώπινη συνάντηση γίνεται ένα μέσο για να κυλήσει η τριχοειδής ροή της επιθυμίας. (…)