Από τον ίδιο συγγραφέα

  • Εμείς οι αναλυτές θέτουμε ως στόχο την κατά το δυνατόν πλήρη και σε βάθος ανάλυση του ασθενή, δεν θέλουμε να τον ανακουφίσουμε με τη συμμετοχή του στην καθολική, την προτεσταντική ή τη σοσιαλιστική κοινότητα, αλλά να τον κάνουμε πλουσιότερο με αυτά που ο ίδιος διαθέτει, επαναφέροντας στο Εγώ τις ποσότητες ενέργειας που έχει απωθήσει και δεσμεύσει στο Ασυνείδητο (…)
  •  
  • σελίδα 1 / 16
  • ››

Στην ίδια εκδοτική σειρά

  • Τρία δοκίμια για την ψυχανάλυση βέβαια, αλλά κατ’ αρχάς τρία δοκίμια για τη λογική ενός ιδιόμορφου ζευγαρώματος: δύο αντιστάσεις πράγματι παντρεύονται, αυτή είναι τουλάχιστον η υπόθεση, αλληλοστηρίζονται ίσως σήμερα, εναλλάσονται ή συμμαχούν, συνάπτουν μεταξύ τους ένα σκοτεινό συμβόλαιο (…)
  • Πέραν της αρχής της ευχαρίστησης: θα προτείνω μία επιλεκτική ανάγνωσή του, που ξεδιαλέγει, που εγκαθιστά διακρίσεις. Όχι χωρίς να ξαναπεράσουμε, σύμφωνα με μία παιδαγωγική στην οποία δεν θα έπρεπε να προσκολληθούμε τυφλά, από πολυπερπατημένα μονοπάτια. (…)
  •  
  • σελίδα 1 / 16
  • ››

Newsletter

Blog

  • Το ανορθόδοξο βλέμμα στη μόδα ενός ιμπρεσιονιστή

    O Γκέοργκ Ζίμελ (Friedrich Eduard Georg Simmel, γενν. 1858) θεωρείται, μαζί με τον Μαξ Βέμπερ και τον Εμίλ Ντιρκάιμ, ένας εκ των θεμελιωτών της επιστήμης της κοινωνιολογίας.   Ωστόσο, σε αντιπαραβολή με αυτούς, χαρακτηρίζεται λιγότερο συστηματικός και μεθοδικός,  καθώς –όπως του καταλογίζουν πολλοί από τους μελετητές του, αν και όχι όλοι– δεν συγκρότησε μια μεγάλη (…)
  • Βιοπολιτική της σάρκας

    ΤΗΣ ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ ΜΑΚΗ   MICHAEL FOUCAULT, Ιστορία της σεξουαλικότητας, 4. Οι ομολογίες της σάρκας, Μετάφραση: Θανάσης Λάγιος, εκδόσεις Πλέθρον, σελ. 546   «Αυτή η διάλεκτος προκαλεί ανησυχία με τη δισημία της: κάθε ισχυρισμός μπορεί κάλλιστα να σημαίνει το αντίθετό του… Οι ομιλούντες αυτή τη γλώσσα καταφεύγουν σε κάθε είδους πληροφορίες· είναι ειδικοί (…)

Πρόσφατες Εκδόσεις

  • Ό,τι έγινε γνωστό ως η τρίτομη Ιστορία της σεξουαλικότητας (Η βούληση για γνώση, Η χρήση των ηδονών, Η επιμέλεια εαυτού) έθετε ένα λιτό και σαφές ερώτημα στοχεύοντας στην καρδιά της υποκειμενικότητας εντός του δυτικού πολιτισμού: «με ποιον τρόπο, κατά τη διάρκεια των αιώνων, (…)
  • Ζούμε σε έναν πνευματικό πολιτισμό και βιώνουμε μια κοινή εμπειρία, όπου τα σημεία έπαψαν να κρύβουν κάτι και σημαίνουν απλώς ότι δεν υπάρχει τίποτα πίσω τους: κανένας Θεός, καμιά ιδεολογία, καμιά έγκυρη και έσχατη κρίση, μόνο η προσομοίωση του πραγματικού και η αέναη επαναφορά της. (…)
  • Ο τίτλος του τόμου αυτού –από το φερώνυμο δοκίμιο που περιέχει– δεν παραπέμπει σε μια ουμανιστικής εμπνεύσεως ψυχοπαιδαγωγική ούτε σε μια καταγγελία της κακοποίησης των παιδιών. Για τη φροϋδική αντίληψη, απεναντίας, το ξύλο μέσα στη διανθρώπινη συνάντηση γίνεται ένα μέσο για να κυλήσει η τριχοειδής ροή της επιθυμίας. (…)